Extaze by Louis Couperus
L >>
Louis Couperus >> Extaze
Pages:
1 |
2 |
3 |
4 |
5 |
6 |
7 |
8 EXTAZE
EEN BOEK VAN GELUK
Door
LOUIS COUPERUS
_Aan het Geluk en het Leed te Zamen_.
HILVERSUM, L. C.
Jan.'92
HOOFDSTUK I.
I.
Dolf van Attema was op zijne wandeling na den eten aangegaan bij de
zuster zijner vrouw, Cecile van Even, op den Scheveningschen weg, en
hij wachtte in den kleinen voor-salon, wandelend tusschen de rozenhouten
meubeltjes en de vieux roze moire cauzeuses met de drie, vier groote
passen, waarmee hij de nauwte van het vertrekje telkens en telkens
scheen over te meten. Achter de chaise-longue brandde op een onyxen
zuil eene lamp van onyx, onder hare kanten kap zacht gloeiend als eene
groote, zeshoekige lichtbloem.
Mevrouw was nog bij de jongens, die juist naar bed gingen, had de meid
tot Van Attema gezegd en het speet hem zijn petekind, den kleinen Dolf,
dien avond niet meer te zullen zien; hij had reeds even naar boven
willen loopen om met Dolf in zijn bedje te stoeien, maar ook had hij
zich aanstonds Cecile's verzoek herinnerd, dit toch nooit meer te doen;
de jongen bleef uren wakker liggen na zoo een gedartel met oom. En
hij wachtte dus nu, met een glimlach om die gehoorzaamheid, zijne
schoonzuster af, steeds metende den kleinen salon met zijn pas van
een stevig, kort man, ineengedrongen en breed, niet jong meer en wat
ivoorachtig kalend onder zijn kort, donkerblond haar, zijne oogen
klein-vriendelijk en prettig blauw-grijs, zijn mond beslist flink,--al
glimlachte hij ook--in het rossige gekroes van zijn korten Germaan-baard.
Een houtblok brandde met een paar kronkeltongen in het baardje van
nickel en verguld, als een vuurtje van stille intimiteit, als eene
vlam van discretie, in die schemeratmosfeer van, met kant gedekt,
lampeschijnsel en intimiteit, discretie verspreidden ook door geheel
het nauwe vertrekje iets als een aroom van viooltjes, eene nuance van
viooltjes-geur, die school in de zachtheid der tinten van behang en
meubelen,--fletsch roze moire en rozehout,--die hing in het hoekje der
kleine rozehouten schrijftafel, met hare enkele zilveren zaakjes om te
schrijven en hare portretten in gladde, glazen Mora-lijstjes; een
kleine, witte, Venetiaansche spiegel daar boven. En die zachte lucht van
bescheiden exquiziteit, vol gedemptheid, teederheid, kuischheid bijna,
die dreef tusschen het haardje, de schrijftafel en de chaise-longue, die
gleed tusschen de stille plooien der geeffaceerde behangsels, hield iets
in, dat rust gaf aan zenuwachtigheid, zoodat Dolf, in eens, zijn stap
van meten staakte, zitten ging, om zich heen zag en, eindelijk, stil,
turen bleef op het portret van Cecile's man, den minister Van Even, die
anderhalf jaar geleden gestorven was.
Toen duurde het wachten hem niet meer lang, tot Cecile binnenkwam. Zij
trad glimlachend naar hem toe, waar hij oprees, drukkend zijne hand,
zich verontschuldigend, dat de kinderen haar hadden opgehouden. Zij
bracht ze altijd zelve naar bed, hare twee jongens, Dolf en Christie,
en ze zeiden dan naast elkaar, in hunne ledikanten naast elkander, hunne
gebedjes op. Dolf herinnerde zich nu, dat zij over de kinderen sprak,
dit dikwijls gezien te hebben.
--Christie was niet wel, hij was zoo hangerig; als het maar geen mazelen
worden, sprak zij.
Er was eene moederlijkheid in hare stem, maar zelve was zij niet als
eene moeder, jonkvrouwelijk tenger als zij daar nu zat, op de
chaise-longue, den zachten gloed der kanten lichtbloem op stengel van
onyx achter zich, zijzelve zwart in het krip van haren rouw, haar
dof-blond hoofd hier en daar heel eventjes aangegoud door het licht
van achteren. In dat krip--een los sleeptoilet van krip, voor in huis
--vertengerde zich hare gestalte als tot die van een maagd; zoo
teeder verbogen zich de lijnen van heur ietwat langen hals en dunne
schouders--de armen met iets looms in beweging neervallend, de handen
in den schoot--verbogen zich ook de lijnen der meisjesachtige jeugd van
buste en fijnen leest, fijn als eene vaas van tengerheid, en alle, die
lijnen, boetseerden haar bijna in een, nog wachtenden, bloei van
maagdelijkheid, of zij geene jonge vrouw ware, of zij niet hare kinderen
had, hare twee jongens, van zes en zeven.
Haar gelaat was weggedoezeld in de schaduw--het lamplicht guldende om
heur haar--en Dolf zag haar eerst niet in de oogen, maar toen, zich
wennende aan die schaduw, bespeurde hij haren blik, zacht schitterend in
het donker van heur gelaat. Zij sprak met hare stem van zachten klank,
een beetje dof en gedempt, als een overwaasd fluisteren; zij sprak hem
nog eens over Christie, over zijn petekind, Dolf, vroeg toen naar hare
zuster, Amelie.
--We maken het goed, dank je; je mag wel eens naar ons vragen, we zien
je bijna nooit, antwoordde hij.
--Ik ga zoo weinig uit, verontschuldigde zij zich.
--Dat is juist verkeerd: je komt veel te weinig in de lucht en veel te
weinig onder de menschen. Amelie zei dat van middag ook aan tafel, en
daarom ben ik eens aangeloopen om te vragen of je morgenavond bij ons
komt.
--Een soiree?
--Niemand.
--Goed; ik zal komen met heel veel plezier zelfs.
--Ja maar, waarom doe je dat nooit uit jezelve?
--Ik kom er niet toe.
--Wat voer je dan 's avonds uit?
--Ik lees, ik schrijf, of ik doe niets. En dat laatste is nog het
heerlijkste: ik leef pas als ik _niets_ doe.
Hij schudde zijn hoofd.
--Je bent een rare meid. Je verdient eigenlijk niet, dat we zooveel van
je houden.
--He ja! vroeg zij coquet.
--Kom, het kan je niets schelen. Je zou even goed buiten ons kunnen.
--Dat moet je niet zeggen, dat is niet zoo. Ik heb heel veel behoefte
aan je sympathie, maar ik verplaats me moeilijk. Als ik eenmaal zit, dan
zit ik en dan denk ik of ik denk niet, maar tot opstaan kom ik dan niet
gauw ...
--Dat is een schandelijke luie levensopvatting!
--Het is de mijne! Je houdt immers van me: vergeef je me die luiheid dan
ook niet? Vooral als ik beloof morgen te zullen komen?
Hij was ingepalmd.
--Nu goed! sprak hij lachend. Je bent natuurlijk vrij te leven, zooals
je wilt. We houden toch van je, al verwaarloos je ons.
Zij lachte, zei, dat hij leelijke woorden gebruikte en langzaam stond
zij op, om hem aan hare kleine theetafel zijn kopje in te schenken. Hij
voelde iets als eene streelende zachtheid over zich heen komen, als zou
hij daar gaarne lang gezeten hebben, pratend en thee-drinkend, in die
viooltjes-atmosfeer van bescheiden exquiziteit: hij, de man van de daad,
de staatsman, lid van de Tweede Kamer, wiens dag uur aan uur bezet was,
met commissies hier en commissies daar.
--Je zei, dat je las en schreef; wat schrijf je? vroeg hij.
--Brieven.
--Altijd brieven?
--Ik hou heel veel van correspondeeren. Met mijn broer en mijn zuster in
Indie.
--Maar toch niet altijd.
--O neen.
--Wat schrijf je dan nog meer?
--Je wordt indiscreet, hoor! lachte zij.
--Nu kom, ik! lachte hij terug, als mocht hij wel. Toch geen belletrie?
--Wel neen. Mijn dagboek.
Hij lachte luid, vroolijk op.
--Jij een dagboek! Wat zal jij met een dagboek doen! De eene dag zal je
wel precies gelijk aan den andere zijn.
--Maar wel neen!
Hij haalde zijne schouders op, den kluts kwijt. Zij was hem altijd een
raadsel. Zij zag dat en had er schik in hem te laten zoeken.
--Ik heb soms heele mooie dagen, en soms heele leelijke dagen.
--Zoo! sprak hij, haar lang aanziende, glimlachend, met de
vriendelijkheid zijner kleine oogen. Begrijpen deed hij nog niet.
--En daardoor heb ik soms heel veel te schrijven, in mijn dagboek, ging
zij voort.
--Mag ik er eens wat uit lezen?
--Jawel ... na mijn dood.
Hij deed of hij rilde, met zijn breede schouders.
--Brr ... wat wordt je somber!
--Dood? Waarom is dat somber? vroeg zij, bijna vroolijk.
Maar hij stond op.
--Je maakt me bang, schertste hij. Ik stap op, hoor; ik heb nog veel te
werken. Dus tot morgen?
--Heel graag: tot morgen.
Hij gaf haar een hand, en zij sloeg op een kleinen zilveren gong, om hem
uit te laten. Even bleef hij haar nog aanzien, met een glimlach in zijn
baard.
--Je bent een rare meid, en toch ... toch houen we van je! herhaalde hij,
alsof hij zich, voor zichzelven, wilde verontschuldigen om die
sympathie. En hij boog zich neer, gaf haar een zoen op het voorhoofd:
hij was zooveel ouder dan zij.
--Ik ben heel blij, dat jullie van me houden! sprak zij. Tot morgen dus,
adieu.
Hij ging, zij bleef alleen. Als atomen, die vervlogen, schenen hunne
woorden nog hier en daar te drijven in de stilte. Toen werd die stilte
volkomen en Cecile bleef roerloos zitten, leunende in de drie kussentjes
der chaise-longue, zwart in haar krip, als eene schaduw tegen het licht
der lamp, de oogen voor zich uit turend. Om haar heen zonk een vage
droomerij neer, als met lichte wolkjes, waarin gezichten even
opgluurden, waaruit gezegden zacht afklonken, zonder logischen gang, in
een doelloos warrelen van herinnering. Het was de droomerij van eene,
wie geene obsessie van wat ook op de hersens licht, obsessie noch van
geluk, noch van smart, droomerij van een geest vol stille lichtheid, als
vol van een wijd, stil grijs Nirwana, waarin alle moeite des denkens
vervloeit en de gedachte slechts wat terug-dwaalt over indrukken van
vroeger, ze plukkende hier en daar, zonder keuze. Want de toekomst voor
Cecile scheen haar eene eentonige zachtheid van onberoerde kalmte toe,
waarin de figuurtjes van Dolf en Christie opgroeiden tot aardige
jongens, tot jonge studenten, tot mannen en waarin Cecile zelve niets
dan moeder bleef, omdat zij zich niet geheel kende in het onbewuste van
haar gemoedsleven en niet wist, dat zij meer vrouw was dan moeder, hoe
lief ze ook hare kinderen had. Voelde zij, verzonken in de wolkjes van
haar gedroom, dat zij iets miste om hare verweduwing; voelde zij
eenzaamheid om zich heen, voelde zij, dat er niemand naast haar zat, en
dat de ijle lucht zonder weerstand van vast lichaam om haar heen dreef
als iets, waarin zij te vergeefs hare armen tot omhelzing zou slaan?
Neen, zij voelde dat niet, hoewel dit gevoel toch in haar lag, maar het
lag zoo diep, zoo in het onbewuste van hare ziel, dat het niet tot haar
kwam, mocht het misschien later ook langzamerhand kunnen op- en oprijzen
als eene schim van duidelijker weemoed. Want wat er ook van weemoed was
in haar gedroom, scheen haar toe: de weemoed om het verleden, om haar
lieven man, dien zij verloren had en niet, o nooit! de weemoed om het
heden, om hare eenzaamheid.
Wie haar nu gezegd had, dat zij iets miste, zou haar verontwaardigd
hebben; zelve meende zij, dat niets haar ontbrak, en zij waardeerde het
kalme geluk, waarin zij, als in een schadeloos egoisme, ademde met hare
kinderen, als een geluk, dat compleet was. Wanneer zij droomde, zooals
nu, over niets--wolkjes van gedroom, die vervlogen, nagewolkt door
nieuwe wolkjes--dan begonnen er wel eens groote tranen te wellen in hare
oogen, tranen, die langzaam afvloeiden van hare wang, maar ze waren haar
niets dan tranen van een onzegbaar vagen weemoed: een zachte zwaarte op
heur hart, die nauwlijks drukte en daar was om zij wist niet wat, zelfs
niet om haren man om wien zij niet meer weende.
Zoo kon zij avonden doorbrengen, alleen maar zittende en droomende,
zonder zich te vervelen, en bedenkend, hoe de menschen daarbuiten
draafden en zich vermoeiden in vele nutteloosheid, zonder gelukkig te
zijn, terwijl zij het was; gelukkig in het gewolk van haar gedroom. De
uren gingen voorbij en hare hand was te loom om het boek op het tafeltje
naast haar te grijpen: eene loomheid, die haar zoo ten laatste geheel en
al doorvloeide, dat het een uur werd en zij nog niet kon besluiten op te
staan en te gaan slapen.
II.
Toen Cecile den volgenden avond in den salon bij de Van Attema's
binnenkwam, langzaam, met haar slependen tred, in het soupele zwart van
haar krip, kwam Dolf aanstonds op haar toe en hij drukte haar de hand:
--Ik hoop, dat je het niet vervelend zal vinden ... Quaerts kwam hier een
visite maken en Dina had gezegd, dat wij thuis waren. Het spijt me ...
--Het is niets! fluisterde zij terug, toch even gekrenkt in haar
sensitivisme, door de onverwachte ontmoeting met dien vreemde, dien zij
zich niet herinnerde ooit bij Dolf gezien te hebben, en dien zij nu zag
opstaan waar hij zat met de oude mevrouw Hoze, Dolfs oud-tante met
Amelie en haar beide meisjes, Anna en Suzette. Cecile kuste de oude
dame, en zij groette verder rond, met een glimlach door hen allen
verwelkomd, omdat ze zoo veel van haar hielden. Dolf prezenteerde:
--Mijn vriend Taco Quarts ... Mevrouw Van Even, mijn zuster.
Zij zaten een beetje verspreid om het groote vuur in den open haard, de
piano dicht bij hen in een hoek, den rug gedrapeerd naar hen toe en
Jules zat er achter, de jongste, zoo verloren in zijn spel, terwijl hij
Rubinsteins romance in es speelde, dat hij niet had gehoord, hoe zijne
tante was binnen gekomen.
--Jules ... riep Dolf.
--Laat hem maar! zei Cecile.
De jongen antwoordde niet en speelde door en Cecile zag, over de piano,
zijn verwarde haren en zijn oogen, vol weg-zijn in muziek. Eene weekheid
van melancholie rees zachtjes in haar op, als een last, als een last,
die op haar borst klom en drukte op haren adem. Van Jules' vingers
vielen soms plotseling forto-toonen af, die plotseling, haar kleine
schokjes gaven in hare keel en zij gevoelde eene stemming van
raadselachtigheid om haar heen weven als met vage mazen; eene stemming,
die zij wel eens meer gevoelde; stemming, waarin zij zich als het ware
niet bezat, als hadde zij zich verloren, als zocht zij zichzelve, als
wist zij niet wat zij nu dacht, wat zij op het oogenblik zelve zeggen
zou ... Er smolt iets in hare hersenen, als eene momenteele verweeking.
Haar hoofd zonk wat naar omlaag en, zonder goed te hooren, scheen het
haar als had zij die romance, zoo, precies zoo gespeeld, als Jules ze
speelde, nog eens gehoord, heel lang geleden, in haar zielebestaan van
vroeger, van eeuwen her, zoo, precies zoo in dien kring van menschen,
daar voor dat vuur ... De tongen van het vuur rekten zich met dezelfde
kronkelingen uit als dat vuur van eeuwen her en Suzette knipte eens met
hare oogen, even als zij het toen gedaan had, vroeger ...
Waarom zat zij daar nu weer, te midden van hen allen? Wat was dat
noodig, zoo te zitten om een vuur en te hooren naar muziek? Wat was dat
vreemd en wat waren er vreemde dingen in de wereld ... En toch was het
aangenaam zoo te zijn met elkaar, liefjes gezellig, stil, zonder veel
woorden, de muziek achter den rug der piano wegklagende tot ze eensklaps
zweeg. En de stem van Mevrouw Hoze had een klank van sympathie, toen ze
vroeg, aan Cecile's oor:
--We krijgen je dus weer terug, kind? Je komt dus weer uit je schulp te
voorschijn?
Cecile drukte haar de hand, met een lachje:
--Ik heb me toch nooit voor u verborgen. Ik ontving altijd.
--Ja, wij moesten maar naar jou komen, maar jij bleef thuis, niet waar?
--U is toch niet boos op me, daarom?
--Wel neen, lieveling, je hebt zoo een verdriet gehad.
--O, nu nog, ik mis alles.
Waarom miste zij in eens alles? Zij had nooit dat gevoel van gemis in
haar eigen huis, in de wolkjes van haar gedroom, maar buiten, in de
wereld, onder anderen, miste zij dadelijk alles, alles ...
--Je hebt toch je kinderen.
--Ja ...
Zij zeide het mat, moe, alleen, doodeenzaam, als zweefde zij in eene
wijdte moe voort, zonder steun gedragen door liohaamlooze luchten,
waardoor zij hare armen heen sloeg, zonder te grijpen.
Mevrouw Hoze stond op: Dolf kwam ze halen om te whisten, in de andere
kamer.
--Jij ook, Cecile? vroeg hij.
--Neen, je weet: kaarten en ik!
Hij drong niet verder aan; hij had nog Quaerts en de meisjes om te
spelen.
--Wat doe je daar, Jules? vroeg hij, met een blik over de piano.
De jongen was daar achter blijven zitten, als vergeten. Hij stond nu op,
hij kwam te voorschijn, lang, uit zijn kracht gegroeid, met vreemde
oogen.
--Wat dee je daar?
--Zit toch niet zoo te suffen, jongen! mopperde Dolf vriendelijk met
zijn diepe stem. Waar zijn de kaarten nu weer, Amelie?
--Ik weet het niet! zeide zijne vrouw, zoekend met den blik in het vage.
Waar zijn de kaarten, Anna?
--In de fichesdoos, niet?
--Neen, mopperde Dolf. De dingen zijn nooit op hun plaats.
Anna stond op, zocht, vond de kaarten in de la van een boule kastje.
Amelie was ook opgestaan; ze schikte de muziek op de piano recht, altijd
ordenend de zaken in hare kamers en dadelijk weer vergetend, waar zij ze
borg, opruimende alleen met hare vingers, en zijzelve altijd weg, in het
vage ...
--Anna, trek ook eens een kaart, als rentrant! riep Dolf uit de andere
kamer.
De beide zusters bleven alleen, met Jules.
De jongen was op een voetenbank gaan zitten, bij Cecile:
--Mama, laat mijn muziek toch liggen.
Amelie zette zich bij Cecile.
--Is Christie beter?
--Hij is vandaag wat opgewekter.
--Gelukkig maar ... Kende je Quaerts niet?
--Neen.
--Niet? He! Hij komt dikwijls hier.
Cecile zag door de open schuifdeuren naar de speeltafel. Twee bougies
brandden er. Het roze gelaat van Mevrouw Hoze was hel verlicht, glad en
deftig; heur kapsel glom zilvergrijs. Quaerts zat over haar: Cecile zag
de ronde, weggeschaduwde silhouet van zijn kop, het haar zeer kort
geknipt, dik zwart, boven de witte glanslijn van zijn boordje. Zijn
armen hadden korte bewegingen als hij uitspeelde of opnam. Zijn figuur
had iets zeer krachtigs, iets energiek flinks, iets van het gewone
leven, dat Cecile antipathiek was.
--De meisjes houden van spelen?
--Suzette vooral, Anna minder: ze kan het niet goed.
Cecile zag, dat Anna achter haar vader zat te turen met oogen, die niet
begrepen.
--Je gaat veel met ze uit, tegenwoordig? vroeg Cecile weer.
--Ja, het moet wel. Suzette houdt er van, maar Anna niet. Suzette wordt
mooi, he?
--Suzette is een coquet nest! zei Jules. Verleden met dat diner hier ...
Hij hield in eens op.
--Neen, ik zal het maar niet vertellen. Het is niet goed kwaad te
spreken, niet waar, tante?
Cecile glimlachte.
--Neen, natuurlijk niet!
--Ik zou zoo gaarne heel goed zijn, tante.
--Dat is mooi van je.
--Neen, neen, weerde hij af. Ik vind alles zoo slecht, weet u. Waarom is
alles toch zoo slecht, niet waar, tante?
--Maar er is ook zoo veel goeds, Jules.
Hij schudde zijn hoofd.
--Neen, neen, herhaalde hij. Alles is slecht. Alles is heel slecht.
Alles is egoisme. Noem u eens iets op, dat niet egoist is?
--Ouderliefde.
Maar Jules schudde weer zijn hoofd.
--Ouderliefde is gewoon egoisme. Kinderen zijn een deel van de ouders.
Die houden dus van hunzelven als ze van hun kinderen houden.
--Maar Jules! riep Amelie. Je praat altijd veel te tranchant! Je weet,
dat ik daar niet van hou! Je bent veel te jong om zoo te praten! Je doet
net of je alles weet!
De jongen zweeg.
--En ik zeg juist altijd, dat we nooit iets weten ... We weten nooit
iets, vindt je ook niet, Cecile? Ik ten minste, ik weet nooit iets,
nooit ...
Haar blik dreef weg door de kamer, in het vage ... Hare vingers streken
de franje van haar fauteuil glad, ordenend. Cecile legde haar arm
zachtjes om Jules' hals.
III.
Aan de speeltafel was Quaerts uitgevallen en ofschoon Dolf vroeg of hij
niet wilde doorspelen, stond hij op.
--Ik zou gaarne mevrouw Van Even willen aanspreken, hoorde Cecile hem
zeggen.
Zij zag hem daarop naar den grooten salon komen, waar zij steeds zat met
Amelie,--Jules aan hare voeten--, in eene conversatie van den hak op den
tak, daar Amelie nooit kon doorpraten, maar telkens afdwaalde en den
draad van een gesprek vallen liet. Zij wist niet waarom, maar Cecile
zette eensklaps een zeer ernstig gezicht, alsof zij met hare zuster over
zeer gewichtige zaken sprak en ze zeide toch niets anders dan:
--Jules moet heusch les nemen in harmonieleer, als hij al zoo
componeert ...
Quaerts was nader gekomen; hij was gaan zitten bij de dames, met eene
nauw merkbare verlegenheid in zijne wijze van zijn, eene zachte
weifeling in het kort krachtige zijner gebaren.
Maar Jules vatte vlam.
--Neen, tante, ik wil zoo min mogelijk leeren! Ik wil niet altijd namen
leeren en stelsels leeren en indeelingen leeren. Ik heb er geen kop
voor. Ik componeer zoo maar, zoo maar.
Hij maakte eene vage beweging met zijne vingers.
--Jules kan nauwelijks lezen, het is een schande! zei Amelie.
--En hij speelt zoo aardig! sprak Cecile.
--Ja, tante, ik onthoud het, ik vind het zoo op de piano ... Ach, ik kan
eigenlijk niets. Ik heb het zoo maar uit mezelven, weet u.
--Maar dat is juist mooi!
--Neen, neen, je moet namen kennen, en stelsels en indeelingen. Dat moet
je in alles. Ik zal ook nooit techniek krijgen, ik kan niets.
Hij sloot even zijne oogen; eene treurigheid waasde vlugjes weg over
zijn bewegelijk gezicht.
--Weet u, een piano is zoo ver, zoo groot, zoo een meubel, niet waar?
Maar een viool, o, wat is dat lief! Je houdt dat zoo tegen je aan, aan
je hals, bijna aan je hart, het is zoo iets van jou en je streelt het
zoo, je zou het bijna zoenen! Je voelt de ziel van een viool zoo trillen
in zijn kast. En dan, alleen maar zoo een paar snaren, die alles zingen.
O, een viool, een viool!
--Jules ... begon Amelie.
--En o, tante, een harp! Een harp, zoo tusschen je beenen, een harp, die
je omhelst met je beide armen, een harp is net een engel met lange
gouden haren ... O, ik heb nog nooit op een harp gespeeld!
--Jules, schei uit! riep Amelie schel. Je maakt me zenuwachtig met dien
onzin. Schaam je toch voor meneer Quaerts!
Jules keek vreemd op.
--Voor Taco? Vindt je, dat ik me schamen moet, Taco?
--Wel neen, jongen ...
De klank van zijne stem was als eene liefkoozing. Cecile zag hem aan,
verwonderd. Zij had gedacht, dat hij Jules voor den gek zou hebben
gehouden. Ze begreep hem niet, maar ze vond hem zeer antipathiek, zoo
gezond en zoo sterk met zijn energiek gezicht en zijn mooien,
zinnelijken mond, zoo anders dan Amelie en Jules en zijzelve ...
--Wel neen, jongen ...
Jules zag lichtjes minachtend naar zijne moeder op, als wist hij wel.
--Ziet u wel! Taco is een gezellige vent ...
Hij draaide zijn voetebankje naar Quaerts en legde zijn hoofd tegen
diens knie.
--Maar Jules ...
--Laat hem maar, mevrouw.
--Iedereen bederft dien jongen ...
--Behalve u! zei Jules.
--Ik! Ik! riep Amelie verontwaardigd. O ik bederf je heelemaal!
Heelemaal! Ik wou, dat ik je niet kon toegeven. Ik wou, dat ik je naar
Kampen kon sturen of naar Deli! Dan zou je wel flinker worden! Maar ik
alleen kan niets en je vader bederft je ook ... Wat er van jou nog moet
worden!
--Wat moet er van je worden, Jules? vroeg Quaerts.
--Ik weet het niet; ik mag niet studeeren, ik ben een te zwak poppetje
om veel te werken.
--Zou je later naar Deli willen?
--Ja, met jou ... Alleen niet; o, alleen te zijn, altijd alleen te zijn!
Je zal zien: ik zal altijd alleen zijn en ik vind het vreeslijk alleen
te zijn!
--Maar Jules, je bent nu toch niet alleen! verweet Cecile.
--O ja, ja, in mijn eigen ben ik alleen, altijd alleen ...
Hij drukte zich tegen Quaerts' knie.
--Jules, spreek nu niet meer zoo dwaas! riep Amelie zenuwachtig.
--Ja, ja! kreet Jules in eens met een halven snik uit. Ik zal mijn mond
houen! Maar spreken jullie niet meer over mij, o, toe, spreek dan ook
niet meer over mij!
Hij vouwde zijne handen en smeekte het hun, een angst op zijn gelaat.
Zij zagen hem allen aan, maar hij verborg zijn gezicht in den schoot van
Quarts als was hij doodsbang voor iets ...
IV.
Anna speelde slecht whist tot wanhoop van Suzette; o, dat kind vergat
zelfs de grootste troeven! en Dolf riep zijne vrouw:
--Amelie val eens in, tenminste als Quaerts niet wil. Je geeft je
dochter wel niet veel toe, maar het is toch nog een ziertje beter!
--Ik zal liever mevrouw Van Even gezelschap houen, sprak Quaerts.
--Gaat u anders gerust whisten, meneer Quaerts! sprak Cecile met de
koude stem, die zij tegen, haar antipathieke, menschen aannam.
Amelie sleepte zich met een ongelukkig gezicht weg. Ze speelde ook niet
schitterend, en Suzette werd altijd zoo driftig als ze iets verkeerds
deed.
--Ik heb al zoo dikwijls verlangd met uw kennis te maken, mevrouw: ik
zou niet gaarne nu de gelegenheid laten voorbijgaan, antwoordde Quaerts.
Ze zag hem aan: het ontstemde haar, dat ze hem niet begreep. Ze wist,
dat hij nog al een Don Juan was. Ze herinnerde zich den naam eener
getrouwde vrouw in verband met den zijne. Zou hij meenen haar wat het
hof te maken? Ze hield anders niet van die aardigheden; ze had nooit van
flirt gehouden.
--Waarom? vroeg ze kalm, en ze verbeet zich dadelijk, want hare vraag
klonk als eene coquetterie en ze bedoelde alles behalve dat.
--Waarom?!
Hij zag haar lichtjes verrast terug aan; hij zat dicht bij haar, Jules
tusschen hen in, op den grond, tegen zijn knie, de oogen gesloten.
--Om ... om, stamelde hij, omdat u de zuster is van mijn vriend, niet
waar, en ik zag u hier nooit ...
Zij antwoordde niet: zij had in hare eenzaamheid verleerd te
converseeren en zij gaf zich er niet de minste moeite voor.
--Ik heb u vroeger dikwijls in de comedie gezien, sprak Quaerts; toen
meneer Van Even nog leefde.
--In de opera, zeide zij.
--Ja.
--O, ik kende u niet.
--Neen.
--Om mijn rouw ben ik heel lang 's avonds niet uitgegaan.
Pages:
1 |
2 |
3 |
4 |
5 |
6 |
7 |
8