De Aarde en Haar Volken, Jaargang 1877 by Various

V >> Various >> De Aarde en Haar Volken, Jaargang 1877

Pages:
1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 | 51 | 52 | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | 58 | 59 | 60 | 61 | 62 | 63 | 64 | 65

Zoodra Marr zich verwijderd had, liet Kellogg generaal Badger
ontbieden, en ontwierp met hem het plan van een aanval op de blanke
bevolking. De policiemacht, waarover Badger, een carpet-bagger, het
bevel voerde, bestond uit een regiment, uitgerust en gewapend als de
iersche konstabels en voorzien van een artilleriepark. Deze gewapende
macht staat in dienst van de stad en wordt door haar betaald; in gewone
tijden is de mayor (burgemeester) met het opperbevel belast, maar de
vreemde indringers hadden zich het gezag van den mayor aangematigd,
de blanken uit de dienst verwijderd, en de gelederen gevuld met groote,
sterkgespierde negers. In handen van Badger was deze policie eigenlijk
niets dan eene zwarte pretoriaansche garde.

Badger bezette nu de Kanaalstraat, en was daardoor meester van de
voornaamste straten, die van de kaaien naar het meer voeren en deze
hoofdstraat snijden; tevens scheidt de Kanaalstraat de fransche wijk,
waarin zich de straat Saint-Louis bevindt, van de engelsche wijk,
waarin de meeste blanken wonen. Hij had drie stukken geschut bij zich;
tweehonderd man van zijn neger-regiment stonden onder de wapenen,
rondom het standbeeld van Henry Clay.

Bij groepjes van twee en drie vereenigden zich de ongewapende
burgers in de nabijheid van het plein Lafayette; en ten twee uur in
den namiddag bezetten zeventienhonderd hunner de voetpaden van de
Poydrassstraat en de aangrenzende straten.

Op een gegeven bevel, vormden de burgers, die zeer goed hun plicht
schenen te kennen, zich tot kompagnien en bataillons, en werden
barrikaden opgeworpen. Op last van den luitenant-gouverneur Penn,
werden geweren, in alle haast uit een stoomboot ontscheept, onder
de menigte rondgedeeld; en generaal Ogden, een oud soldaat, nam het
opperbevel op zich.

Hij zou drie vijanden tegenover zich kunnen vinden: vooreerst,
generaal Badger en de stedelijke policie; ten andere, generaal
Longstreet met de milicie van den staat; en eindelijk, generaal Emory
met de federale troepen. Maar hij rekende er op, dat noch Longstreet,
noch Emory zich gerechtigd zoude achten tusschen beiden te komen in
eene kwestie van zoo geheel plaatselijken aard: namelijk, wie der
beide kandidaten, Kellogg of Mac-Enery, inderdaad de meerderheid van
stemmen der kiezers van Louisiana op zich had vereenigd. Longstreet
was uit het Zuiden geboortig; en Emory zou niet licht in openlijken
strijd durven handelen met de uitspraak van het Congres. Had hij
alleen maar te doen met Badger en zijn negers, dan maakte Ogden zich
sterk dat de zaak binnen het half uur zou afloopen.

Om half drie zette Badger zich met zijn regiment in beweging. Hij
reed zelf aan de spits, en voerde zijne drie kanonnen met zich;
enkelen zijner manschappen vuurden, luid schreeuwende en gillende,
al vast hunne geweren af.

Zoodra de vijand in het gezicht kwam, kommandeerde Ogden: vuur! De
burgers vuurden, en Badger viel van zijn paard--dood, naar men dacht.

"Valt aan!" riep Ogden. De burgers drongen met de gevelde bajonet
voorwaarts, en de negers, blijkbaar door dien aanval verrast, werden
overhoop geworpen en op de vlucht gejaagd.

Kapitein Angel spoedde zich met zijne kompagnie naar een der
kanonnen. Ten blijk van minachting hunne wapens wegwerpende,
vermeesterden eenige burgers het stuk geschut, dreven de
neger-kanonniers met slagen en schoppen weg, en joegen hen door straten
en stegen na, tot de verbijsterde vluchtelingen een schuilplaats
vonden aan de douane, onder bescherming der federale vlag. Bijna geen
enkele neger hield zich goed. Een zwarte generaal had eene wijkplaats
gezocht in den winkel van een bedienaar der begrafenissen. "Ga weg,
riep de kleine fransche doodkistenmaker; zij zullen u nazetten en
mij vermoorden." De neger wierp zijn gegalonneerden rok en pluimen
weg. "Om Gods wil, massa, laat mij schuilen!"--Een burger trad binnen;
nergens was een generaal te zien: niets dan een gewone neger in een
wijden jas, bezig met een lijkkleed schoon te maken. De burger zag
eens rond, gaf den neger een schop, en ging lachend weer heen.

Zoo als Ogden voorzien had, kwam noch generaal Longstreet, noch
generaal Emory bij deze gelegenheid tusschenbeiden. Ten vijf uur
kwamen de vier kompagnien van Holly-Springs aan; maar deze troepen
werden door Emory niet ter beschikking van Packard gesteld. Longstreet
hield het Kapitool bezet, dat niet werd aangevallen. Omstreeks zes
uren had het vuren opgehouden, en de zegevierende burgers zetten
hunne wapenen in rust ten aanschouwe van de federale troepen.

Aan Badgers zijde waren dertig gesneuvelden; Ogden telde twaalf
dooden en dertien gewonden. De negers verloren hun kanonnen, wapenen
en ammunitie, terwijl honderd gevangenen in Ogdens handen vielen. Des
avonds was het stadhuis, zoowel als de geheele stad, met uitzondering
van het Kapitool en de douane, in de macht der burgers. Te middernacht
vluchtte Kellogg uit zijne vertrekken in het Kapitool, en nam de
wijk naar de douane, onder de bescherming der federale troepen. Den
volgenden morgen ontruimde Longstreet het Kapitool, dat dadelijk door
generaal Penn bezet werd. Nu keerde de vrede terug. De winkels werden
weder geopend, en het verkeer herstelde zich. De blanke reactie had
volkomen gezegevierd.

Maar deze ommekeer van zaken te Nieuw-Orleans was een geduchte
slag voor de politiek van den President. De dag der verkiezingen
naderde: en wanneer Mac-Enery als gouverneur in het Kapitool te
Nieuw-Orleans zetelde, was voor de republikeinen de kans in Louisiana
verkeken. Kellogg verzekerde den President, dat, als spoedig en met
kracht werd gehandeld, de meerderheid voor de republikeinen nog kon
worden behouden.

Grant zond daarop bevel aan Emory om, ten spijt van de zegevierende
burgers, des noods met geweld, de geslagen scalawags in het gezag
te herstellen.

De verkiezing had plaats in een staat van spanning en opgewondenheid,
die niet veel verschilde van de razernij van den burgeroorlog. Wederom
schreef elke partij zich de overwinning toe. Dit alleen was zeker, dat
Kellogg er niet in geslaagd was, den staat voor Grant te behouden. Hij
had zijn patroon vijf stemmen beloofd van de zes, die Louisiana had uit
te brengen: en van die zes stemmen behoorden er nu maar twee aan Grant.

De verkiezingen voor de wetgevende macht van den staat hadden te
gelijker tijd plaats met die voor het Congres, en de conservatieven
beweerden daarbij eene wel niet groote, maar ontwijfelbare meerderheid
te hebben verkregen. In dit opzicht was de blanke reactie volkomen
geslaagd.

Nog eene kans, eene enkele slechts, bleef er over voor Kellogg
en zijne beschermers: eene feitelijke interventie van de federale
troepen, waardoor de conservatieve leden verhinderd zouden worden,
hunne zetels in de vergadering in te nemen. Dit was een uiterst
vermetele, ja bijkans een dolzinnige maatregel, maar de geslagen
scalawags deinzen voor niets terug.

Om zulk een daad van onomwonden geweld uit te voeren, was een meer
doortastend officier noodig, dan generaal Emory: mitsdien werd generaal
Sheridan naar Nieuw-Orleans gezonden.

XVIII.

Kort na onze aankomst in het hotel Saint-Charles te Nieuw-Orleans,
werd ons een kaartje ter hand gesteld van generaal Sheridan; twee
uren later brachten wij den jongen, schitterenden ierschen officier
een bezoek. Wij hadden daartoe niet ver te gaan: het hoofdkwartier van
de militaire divisie van de Missouri was in hetzelfde hotel gevestigd,
waarin wij onzen intrek hadden genomen.

Wij spraken zeer aangenaam over allerlei zaken: over de vlakten van
Kansas, waar ik in 1866 getuige was geweest van eenige episoden van
den indiaanschen oorlog; over de onrustige distrikten van Texas, die
wij zoo even verlaten hebben; over onze reizen en avonturen sedert den
oorlog. Als naar gewoonte, was generaal Sheridan vriendelijk en vrij
in zijn spreken; hij lachte hartelijk over de vrees, die de menigte
voor hem koesterde, en deelde mij het een en ander mede omtrent den
aard zijner zending in het Zuiden.

De Vereenigde-Staten zijn voor het militair beheer verdeeld in vier
groote afdeelingen: de divisien van de Zuidzee, van den Atlantischen
oceaan, van de Missouri, en van het Zuiden. Het opperbevel in deze
divisien is aan vier hoofdofficieren opgedragen: de generaal-majoor
Schofield, wiens hoofdkwartier te San-Francisco is, voert het
bevel over de divisie van de Zuidzee; de generaal-majoor Hancock, te
New-York, staat aan het hoofd der divisie van den Atlantischen oceaan;
luitenant-generaal Sheridan, te Chicago, is belast met het kommando
in de afdeeling van de Missouri, en generaal-majoor Mac-Dowell, te
Louisville, met dat in de divisie van het Zuiden. Generaal Sherman,
de algemeene opperbevelhebber, heeft zijn hoofdkwartier te Saint-Louis.

Elke militaire divisie bestaat uit twee of meer departementen. De
divisie van den generaal-majoor Mac-Dowell, waartoe ook Nieuw-Orleans
behoort, is in twee departementen gesplitst:--een departement van
het Zuiden en een departement van de Golf. Het eerste omvat zeven
staten: Kentucky, Tennessee, Noord- en Zuid-Carolina, Georgie,
Alabama en Florida, met uitzondering van de forten in Pensacola-baai,
van Fort-Jefferson tot Key-West. Het hoofdkwartier is te Louisville,
waar generaal Mac-Dowell resideert. Het departement der Golf omvat
drie staten: Louisiana, Mississippi en Arkansas, met al de militaire
stations langs de Golf van Mexiko, van Fort-Jefferson tot Key-West,
met uitzondering van de forten aan Mobile-baai. Het hoofdkwartier
is te Nieuw-Orleans, waar generaal Emory het bevel voert, onder zijn
superieur, generaal Mac-Dowell.

De divisie van de Missouri, waarvan generaal Sheridan aan het hoofd
staat, is van grooter uitgestrektheid, en, uit een strategisch
oogpunt, ook van meer gewicht, want zij strekt zich uit van de
grenzen van britsch-Amerika tot de grenzen van Mexiko, en scheidt
alzoo de oostelijke van de westelijke staten. Deze groote afdeeling
bestaat uit vier departementen, Dakota, Platte, Missouri en Texas
genoemd, welke te zamen acht staten--Minnesota, Jowa, Nebraska, Kansas,
Colorado, Illinois, Missouri en Texas--benevens zes groote territorien,
omvatten. Bovendien heeft generaal Sheridan nu eene geheim stuk bij
zich, waarbij hem onbeperkte volmacht gegeven wordt, om, zoo noodig,
de geheele divisie van generaal Mac-Dowell of wel eenig deel daarvan
bij zijn eigen kommandement te voegen, zonder dat hij daaromtrent
met iemand behoeft te raadplegen.

Wie is generaal Sheridan? Als man van de wereld en aangenaam prater,
mag ik hem zeer gaarne lijden, en indien ik, bij het teekenen van
zijn beeld, donkere kleuren moet gebruiken, dan geschiedt dit alleen
omdat de historische waarheid mij niet toelaat, andere tinten te
bezigen. Ook laat men dezer grootsche en sombere figuur geen volkomen
recht wedervaren, wanneer de oorspronkelijke trekken, ter wille van de
behagelijkheid, worden weggewischt of vervalscht. Om den toestand te
kunnen begrijpen, moet men den man zelven in zijne ware gedaante zien.

Een echt soldaat, kort en gedrongen van gestalte, met een gewoon,
ietwat vulgair gelaat, een rond hoofd en oogen vol donkeren gloed:
ziedaar "kleine Phil," de wilde iersche duivel, die zich een weg heeft
weten te banen tot de hoogste rangen der militaire hierarchie. Vijf
namen schitteren als meteoren te midden der bloedige nevelen van
den gruwelijken burgeroorlog, en de naam van Sheridan is een van
die vijf. Voorzeker hebben Lee en Jackson een vrij wat schooner en
onbevlekter naam achtergelaten; maar, met uitzondering van Grant en
Sherman, heeft geen van de noordelijke generaals zich grooter reputatie
verworven dan Sheridan. Weinig feiten uit den burgeroorlog kunnen
de vergelijking doorstaan met den stouten en welberaamden aanval,
waardoor Sheridan de vijanden, die Chambersburg hadden verbrand en
Washington bedreigden, overhoop wierp en verstrooide. Zijne belooning
was dan ook schitterend: Amerika bezit maar een luitenant-generaal,
en Philip Sheridan bekleedt dien hoogen rang.

Sheridan heeft eene harde en ruwe school doorloopen, in eene omgeving,
die voor zachte gevoelens en aandoeningen van menschelijkheid geen
ruimte laat. Hij heeft zes jaren gesleten te midden van de Cheyennes
en Sioux, hunne taal leerende en deelnemende in hunne veeten. Onder de
soldaten is het een spreekwoord, dat kleine Phil half een iersche wilde
en half een indiaansche wilde is. Moet er eene of andere ongewone,
gruwelijke daad worden verricht, dan wijst de publieke opinie Sheridan
als den meest geschikten man aan. Toen de loop van den oorlog het
generaal Grant noodig deed achten, dat de vallei van de Shenandoah
moest worden verwoest, werd de toorts der vernieling aan de handen
van Sheridan toevertrouwd. "Het geheele land, van de Blue-Ridge tot
den North-Mountain, is niet houdbaar meer:" zoo luidde zijn uiterst
lakoniek verslag. Maar sedert de fransche generaals, op bevel van
Louvois, den Paltz verwoestten, heeft wel geen menschelijk oog ooit
een zoo afgrijselijk tafereel van verdelging en moord aanschouwd,
als de weleer zoo liefelijke vallei in Virginia te zien gaf.--Toen de
regeering besloten had, aan de Indianen eene gevoelige les te geven,
werd wederom Sheridan naar de vlakte gezonden. De Piegans werden ten
offer uitgelezen; en de bloedige wraakoefening kwam zoo onverwacht en
was zoo verschrikkelijk, dat de naam van Sheridan en de herinnering
aan deze afschuwelijke menschenslachting zullen voortleven bij de
roodhuiden, zoo lang de indiaansche barden en zieners de sombere
legenden van de stammen voor de luisterende schare zullen voordragen.

Het was dus niet te verwonderen, dat de onverwachte verschijning
van dezen generaal Sheridan te Nieuw-Orleans, te midden van groote
spanning en onrust, de stad met huiverende ontzetting sloeg.

Generaal Sheridan was in Chicago, zijn dienst als bevelhebber
zijner divisie waarnemende, en tevens het hof aan zijne uitverkorene
makende, toen hij een vertrouwelijk schrijven ontving van generaal
Belknap, secretaris van staat voor oorlog, dat eensklaps al zijne
schikkingen voor bals en partijen voor de naderende Kerstdagen in de
war stuurde. Deze brief luidde als volgt:

Vertrouwelijk.

Departement van Oorlog, 24 December 1874.

"Generaal, de President liet mij dezen morgen ontbieden en droeg mij
op, u te zeggen, dat hij wenscht dat gij u naar de staten Louisiana
en Mississippi zult begeven, en bepaaldelijk naar Nieuw-Orleans
en Vicksburg.... Gij zult hierbij een bevelschrift vinden, waarbij
gij gemachtigd wordt het opperbevel op u te nemen in de militaire
divisie van het Zuiden of in eenig gedeelte dezer divisie, wanneer gij
dit noodig mocht achten.... Ge kunt, zoo ge dit verlangt, generaal
Mac-Dowell in Louisville bezoeken, en hem vertrouwelijk mededeeling
doen van het doel uwer reis. Maar dit wordt niet voorgeschreven;
aan uwe beoordeeling blijve het overgelaten, in hoever overleg met
hem moet plaats hebben. Natuurlijk kunt ge zoovele officieren van
uw staf mede nemen als gij verkiest; het is echter wenschelijk dat
uw reis meer het voorkomen hebbe van een pleiziertochtje dan van
eene officieele zending.... Gij kunt over Washington terugkeeren en
mondeling verslag doen.

W.W. Belknap."

Steeds gereed aan de bevelen zijner meerderen te gehoorzamen,
telegrafeerde Sheridan naar Washington: "Uw brief ontvangen--alles
in orde."

Er werd nu een gezelschap gevormd van officieren en dames, waaronder
ook de jonge dame, aan wie generaal Sheridan het hof maakte, die aan
dit zoogenaamde pleizierreisje zouden deelnemen; en in de dagbladen
van Chicago kon men het bericht lezen dat generaal Sheridan verlof
had gekregen om een gedeelte van den winter op Cuba door te gaan
brengen. Men hield het er algemeen voor, dat dit uitstapje de voorbode
was van zijn aanstaand huwelijk.

Daar Nieuw-Orleans op den weg van Chicago naar Cuba ligt, kon de
generaal zich derwaarts begeven, zonder achterdocht op te wekken. De
tegenwoordigheid van dames, en vooral van de jonge dame met wie,
naar men zeide, Sheridan verloofd was, gaf aan de geheele reis een
zeker huiselijk, feestelijk karakter. De grootste moeilijkheid lag in
de verhouding tegenover de hoofdofficieren, wier functien Sheridan
moest overnemen. De zending was ongewoon, en de geheele handelwijze
onregelmatig. Was Emory voor zijn taak niet opgewassen, dan kon men een
doortastender man zenden, zonder Sheridan van de oevers van het meer
Michigan te ontbieden. Werd eenheid van gezag noodig geacht, generaal
Mac-Dowell was de opperbevelhebber in het Zuiden. Was de toestand zoo
ernstig, dat de tegenwoordigheid van een officier van hoogeren rang
werd gevorderd, dan kon dit niemand anders zijn dan generaal Sherman.

Het is geen geheim, dat generaal Sherman met de handelwijze van Belknap
en het departement van oorlog geen vrede heeft. Sherman is geheel vrij
van caesaristische neigingen: patriot in de eerste plaats en eerst
daarna soldaat, acht en waardeert hij militaire talenten bovenal als
eene bescherming voor de vrijheid en een waarborg voor de veiligheid
der republiek. Niet in staat om, zij het ook door zijn stilzwijgen,
mede te werken tot eene zuiver persoonlijke, egoistische politiek,
heeft hij met den President, de ministers en adjudanten gebroken,
en zijn hoofdkwartier van Washington verlegd naar Saint-Louis, waar
hij zich afgezonderd houdt buiten alle aanraking met de tegenwoordige
machthebbers. Sherman is echter een persoon van te veel beteekenis,
om hem eenvoudig over het hoofd te zien. Zoodra Belknap Sheridans
antwoord ontvangen had, zond hij dan ook een vertrouwelijk schrijven
naar Saint-Louis, waarin omtrent Sheridans reis naar het Zuiden de
noodige opheldering gegeven werd. Generaal Sherman bepaalde er zich
toe, de ontvangst van dien brief te berichten.

Nog lastiger was de verhouding tegenover generaal Mac-Dowell. Geen
enkel officier wordt gaarne op zijde geschoven, en dat nog wel bij een
geheim bevelschrift en zonder vooraf gehoord te zijn. Belknap schoof
de verantwoordelijkheid van zich zelven af op Sheridan, door het aan
diens eigen goedvinden over te laten, of hij generaal Mac-Dowell zou
gaan opzoeken en in vertrouwen met het doel zijner zending bekend
maken. Sheridan oordeelde het beter, den generaal van de zaak geheel
onkundig te laten.

Het gezelschap dames en officieren vertrok van Chicago. Vijf dagen
later waren zij te Nieuw-Orleans, waar zij door de straten kuierden,
de proklamaties van koning Carnaval lazen, en inlichtingen inwonnen
omtrent het vertrek der stoombooten naar Cuba!

Op Zondag, 3 Januari 1875, heerschte er eene buitengewone drukte in
de straat Saint-Louis: den volgenden dag zou de groote strijd, op de
straat begonnen, worden voortgezet in de wetgevende vergadering. Dien
Maandag zou het beslist worden, of de scalawags en hun kliek nog
langer in Nieuw-Orleans den baas zouden spelen.

Van de honderd-elf nieuw verkozen leden der Kamer van
vertegenwoordigers, werden acht-en-vijftig tot de conservatieve, en
drie-en-vijftig tot de republikeinsche (liberale) partij gerekend. De
conservatieven hadden dus niet slechts eene meerderheid van vijf
stemmen, maar vertegenwoordigden tevens de grootste helft der Kamer,
die als zoodanig tot het nemen van besluiten gerechtigd is. Al deze
acht-en-vijftig conservatieven waren blanken. Kwam deze Kamer inderdaad
bijeen, dan was de kans voor Kellogg onherroepelijk verloren.

De strijd was begonnen in het hoofd-kiesbureau, eene commissie van
vijf personen, die, volgens de wet, uit de beide partijen moeten worden
gekozen, om zoodoende de twee groote richtingen der openbare meening te
vertegenwoordigen. Kellogg benoemde dit bureau: en in openbaren strijd
met de wet, koos hij vijf republikeinen. De wet bepaalt verder dat de
zittingen van dit bureau publiek moeten zijn, om zelfs den schijn van
oneerlijkheid te vermijden; op Kelloggs last werden alle eenigszins
belangrijke werkzaamheden in het geheim verricht. Longstreet, lid
van dit bureau, trok zich terug; in zijne plaats werd een zeer
inschikkelijke conservatief benoemd; maar deze, ziende dat zijn
medeleden willens en wetens de wet schonden, protesteerde en nam
zijn ontslag. Door dit ontslag was de commissie rechtens ontbonden,
want volgens de wet moet het bureau uit vijf leden bestaan. Maar de
liberale leden stoorden zich natuurlijk niet aan de wet. Hadden zij
niet tweeduizend bondssoldaten bij de hand--waarom zouden zij zich
dan nog om de wet bekommeren?

In Louisiana worden de stemmen herhaaldelijk geteld. De plaatselijke
stembussen worden eerst gezonden naar de supervisors of registration,
die ze nazien, de billetten tellen en die vervolgens aan de
commissarissen voor de verkiezingen doen toekomen. Zij ondergaan alzoo
een driemaal herhaald onderzoek, alvorens zij het hoofd-kiesbureau
(returning board, de commissie, die den einduitslag der verkiezing
moet constateeren) bereiken. De uitkomst van dit voorloopig onderzoek
was, dat er zeventig conservatieven en een-en-veertig republikeinen
waren gekozen. De conservatieven hadden dus eene meerderheid van
negen-en-twintig stemmen; maar de onwettige commissie van Kellogg
wist deze conservatieve meerderheid handig weg te goochelen. De
vier liberale heeren kwamen tot eene gansch andere conclusie:
volgens hen waren er drie-en-vijftig republikeinen en drie-en-vijftig
conservatieven gekozen, terwijl omtrent vijf verkiezingen de beslissing
moest worden aangehouden.

De kans stond nu niet kwaad voor Kellogg. Als er een voorwendsel
gevonden kon worden om de verkiezing dezer vijf leden, waaronder vier
conservatieven, te vernietigen, dan had geen der beide partijen de
wettige meerderheid, en konden de conservatieven met geen mogelijkheid
een partijbesluit doordrijven. In vrije wetgevende vergaderingen nemen
doorgaans de kandidaten dadelijk zitting en deel aan beraadslaging en
stemming, in afwachting dat hunne geloofsbrieven worden goedgekeurd;
maar Kellogg was van meening dat regelen, die bijna overal elders
gelden, voor Nieuw-Orleans niet toepasselijk konden zijn. Als deze
vijf leden, op den dag der opening van de Kamers, zitting namen,
dan konden de conservatieven, zeven-en-vijftig in getal, zich als
wettige vergadering constitueeren: zij waren dan verzekerd van eene
meerderheid van drie stemmen, die misschien tot vijf kon klimmen. Wat
zou die conservatieve meerderheid kunnen beletten, Kellogg in staat van
beschuldiging te stellen en af te zetten, juist zooals met gouverneur
Warmoth was geschied?

Met eene Kamer, waarin geen der beide partijen de wettige meerderheid
heeft, valt natuurlijk te "onderhandelen." Kellogg houdt zich ten
volle overtuigd, dat enkele stemmen kunnen worden gekocht. Reeds
verhaalt men dat hij inderdaad eene stem gekocht heeft; hij heeft
er nu nog maar twee noodig om eene meerderheid te hebben. Doch hij
moet zich haasten en niet karig zijn in het bieden, want, indien
het hem niet gelukt althans een schijn van wettigheid te bewaren,
blijft er niet anders over dan zijn nederlaag te belijden en terug
te treden. Zijn eigen partijgenooten begonnen hem moede te worden;
hij bracht hun geen wezenlijke voordeelen aan, en haalde hun
bovendien het verwijt van caesarisme op den hals. Op zijn laatste
verzoek om militaire hulp, had de President wrevelig geantwoord:
"Het is zeer verkeerd, de troepen te gebruiken in het vooruitzicht
van gevaar; laat de overheid van den staat naar recht handelen en dan
haar plicht doen."--Daar waren nog andere teekenen, dat zijn eigen
partij zijne handelingen afkeurde; ook mag hij niet vergeten dat
nagenoeg alle fatsoenlijke lieden in Louisiana tot zijne tegenstanders
behooren. Kolonel Morrow, een republikeinsch officier, reist door het
land, en houdt generaal Sherman op de hoogte der zaken. Morrow bericht,
overeenkomstig zijne bevinding, dat het Zuiden trouw is aan de Unie,
maar niet gezind zich door scalawags en carpet-baggers de wet te laten
stellen. De republikeinsche meerderheid in het Congres, opgeschrikt
door den uitslag der algemeene verkiezingen in November, heeft eene
commissie benoemd, om te Nieuw-Orleans zelf een onderzoek naar den
staat van zaken in te stellen. Drie leden van die commissie, Foster
van Ohio, een republikein, Phelps van New-Jersey, een republikein,
en Potter van New-York, een demokraat, bevinden zich in de stad: en
deze twee republikeinen kunnen kwalijk anders dan met den demokraat
instemmen, dat de poging om door middel van de bondstroepen een
onwettig bestuur in stand te houden, de eenige oorzaak is van alle
wanorde in Louisiana. Tegenover deze dreigende kritiek, is het voor
Kellogg dubbel noodig, een eenigszins wettigen grondslag en steun
voor zijne handelingen te zoeken: maar waar zal hij dien vinden?

Mac-Enery is niet alleen de meerdere in stemmenaantal, maar in
ontwikkeling, kennis en reputatie. Velen van zijne aanhangers, zoo
als Penn, zijn luitenant-gouverneur, en Wiltz, zijn kandidaat voor
het voorzitterschap der Kamer, zijn mannen gewoon aan de behandeling
van zaken en bekend met de eischen en voorwaarden van het openbare
leven. Rijkdom, bebeschaving, welsprekendheid, invloed, zijn aan
hunne zijde. Onder Kelloggs aanhangers is kwalijk iemand van eenige
beteekenis te vinden. Daar zijn vele echte republikeinen onder:
lieden, die zich nu eenmaal in het hoofd hebben gezet, dat het voor
de handhaving van de gelijkheid der negers noodig is de vrijheid
der blanken te vernietigen; maar deze lieden hebben geen stem in
de clubs en salons, waar de blanke mannen samenkomen en de blanke
vrouwen den toon aangeven. Zij vormen een afzonderlijke groep, die
door de fatsoenlijke maatschappij in den ban is gedaan.